2 hours ago
Kecha kechqurun, yopilishdan yarim soat oldin, do'konimga bir ayol kirib keldi. Yomg'irdan qochib kelgan bo'lsa kerak, ro'molining uchi ho'l, qo'lida soyabon, yuzida o'sha charchagan kechki ifoda. "Bitta oq atirgul bormi?" dedi. Men gulxonada yolg'iz o'tirgan edim, atrofimda chelaklar, lentalar, kesilgan poyalar, havoda o'sha aralash hid — nam tuproq, atirgul, ozgina chirigan barg. Atirgul borligini aytdim, u oldi, pul to'ladi, ketdi. Men esa eshikni qulflab, hisob-kitob daftarimni ochdim. Va o'sha paytda, telefonim jimgina yonib, meni yana bir kechga qamab qo'ydi — lekin bu safar bu boshqa kech edi.
Men gul biznesida besh yildan beri ishlayman. Avval boshqaga ishladim, keyin o'zimning kichkina do'konimni ochdim, Metro yaqinida, ikki qavatli eski binoning birinchi qavatida, derazasi ko'chaga qaragan. Kunim odatda erta boshlanadi — ertalab bozorga, gul olib kelish, saralash, suvga qo'yish, sovuq ombor bilan urinish. Kechqurun esa hisob, tozalash, ertangi buyurtmalarni yozish. Shu bilan birga, menda bir odat bor — ishdan chiqqan gullarni sanab, qaysi biri tezroq sotiladi, qaysi biri turmaydi, o'shani daftarga yozaman. Bu mening kichkina analitikam. Lekin futbol haqida hech qachon o'ylamaganman. Rostini aytsam, men futbolni bilmayman ham deyarli. Erkaklar gapirsa, bosh irkitaman, tamom.
O'sha kuni hammasi boshqacha bo'ldi. Kunda kechqurun mijozlar kam bo'ladi, do'kon jim, faqat muzlatgichning g'uvillashi eshitiladi. Men telefonimni qo'limga oldim, shunchaki zerikkanimdan. Tasodifan bir tanishim yuborgan havolani bosdim. Ochildi. Futbol haqida sayt ekan. Men birinchi soniyada yopmoqchi bo'ldim — menga nima aloqasi bor? Lekin negadir barmog'imni tortib oldim. Ekranda O'zbekiston Superligasi jadvali turardi, jamoa nomlari, ochkolar, o'yinlar soni. Men Toshkentda tug'ilganman, lekin shu shaharning jamoalari qanday o'ynashini bilmasdim. Bu g'alati tuyuldi. O'zim shu yerda yashayman, lekin shahrimning bir qismini umuman tanimayman.
Keyingi kun ham, undan keyingi kun ham kechqurun o'sha sahifani ochdim. Sekin-asta o'rgandim — kim yuqorida, kim pastda, kim kim bilan o'ynaydi. Bir kuni hatto mijozga aytib qoldim: "Kechagi o'yinni ko'rdingizmi?" — u hayron bo'lib qaradi. Men ham o'zimga hayron bo'ldim. Gul sotadigan ayol futbol haqida gapirayapti. Xotinim (biz birga ishlaymiz, u ertalab keladi, men kechqurun qolaman) bir kuni dedi: "Sen nimadir o'zgarding, gaplashib qolding". Men kuldim. Ha, o'zgarganman. Lekin sababini o'zim ham to'liq tushunmayman.
Keyin bir hafta o'tib, hammasi buzildi. Do'konda muammo chiqdi — sovutgich ishlamay qoldi, bir kechada ikki chelak atirgul nobud bo'ldi. Ertalab kelib ko'rsam, gullar boshini eggan, hidi o'zgargan, suv iliq. Men o'sha kuni hisobni ko'tarib o'tirdim, ko'zim yoshga to'ldi. Bu shunchaki pul emas — bu mening mehnatim, mening vaqtim. Xotinim keldi, hech narsa demadi, shunchaki yonimga o'tirdi, qo'limni ushladi. Keyin dedi: "Sen kechqurun o'sha narsangni ochib ko'r, xafa bo'lmagin". Men tushunmadim avval. Keyin angladim — u meni futbol sahifasini ochishimni aytayotgan edi. G'alati maslahat bo'lib tuyuldi, lekin o'sha kechqurun ochdim. Va negadir, ekrandagi jadval, o'yinlar, natijalar meni tinchlantirdi. Bu yerda hamma narsa tartibda edi — kim yutdi, kim yutqazdi, hammasi aniq, hammasi joyida. Mening do'konimdagi tartibsizlikka qarama-qarshi, bu yerda hamma narsa o'z o'rnida turardi. O'sha kechqurun men https://futbolchi.com/ ni ochib, bir soat o'tirdim, va o'zimni g'alati yengil his qildim.
Keyin sovutgichni tuzatdim, gul sotib oldim, ish yana boshlandi. Lekin endi mening kechqurunlarim boshqacha edi. Men o'sha sahifani ochib, yangiliklarni ko'rardim, va sekin-asta nafaqat O'zbekiston ligasini, balki boshqa ligalarni ham kuzatib bordim. Angliya Premier Ligasi, Ispaniya La Liga, Germaniya Bundesliga — men bu nomlarni ilgari faqat gazetalarda ko'rardim, endi esa o'zim jadvalni kuzataman. Bir kuni mijozim, o'sha doimiy atirgul oladigan ayol, kelib dedi: "Siz futboldan gapirasizmi? Erim ham shunga qiziqadi". Biz gaplashib qoldik, u keyingi safar yana keldi, endi nafaqat gul uchun, balki suhbat uchun ham. Do'konimda shunday iliq narsa paydo bo'ldi — gul hidi bilan birga, gaplashish hidi ham.
Bir oy o'tib, o'g'lim (u universitetda o'qiydi, Toshkentda emas, boshqa shaharda) uyga keldi. Kechqurun stol atrofida o'tirdik, choy, non, pishloq, bir tovoqda anor donalari. U telefonda nimadir ko'rar edi. Men dedim: "Futbolmi?" U hayron bo'lib qaradi: "Siz qayerdan bilasiz?" Men kuldim. "Futbolchi degan saytdan". U kuldi ham, hayron ham bo'ldi. Keyin telefoningni ko'rsatdi — u ham shu saytni biladi ekan. Ma'lum bo'lishicha, u yotog'ida do'stlari bilan birga kuzatib yurgan. Biz ikki soat gaplashdik, men unga o'zim o'rgangan narsalarni aytdim, u menga yangiliklarini aytdi. Xotinim oshxonadan kirib dedi: "Nihoyat, siz ikkalangiz bir narsa haqida gaplashyapsizlar". Va men o'sha paytda tushundim — bu shunchaki sayt emas. Bu men bilan o'g'lim o'rtasidagi ko'prik edi. Biz ilgari gaplashadigan mavzu topolmasdik, endi esa bor.
Endi men har kechqurun, do'konni yopgach, o'sha sahifani ochaman. Ba'zan bir necha daqiqa, ba'zan yarim soat. Men jadvalni ko'raman, natijalarni bilaman, o'yin vaqtida nima bo'layotganini kuzataman. Bir kuni hatto o'yin vaqtida gol bo'ldi, va men darhol bildim — https://futbolchi.com/ orqali. O'sha paytda do'konda yolg'iz o'tirgan edim, atrofimda gul chelaklari, qo'limda telefon. Va men birdan kulib yubordim. Gul sotadigan ayol, kechqurun, yolg'iz do'konda, telefonida futbol natijasini ko'rib kuladi. Bu men emas edim, lekin bu men edim. Hayot shunday o'zgaradi — sezmaysan, qachon yangi narsa hayotingga kirib keladi.
Bir kuni do'stim keldi, u uzoq vaqtdan beri meni ko'rmagan edi. Do'konga kirib, atrofga qaradi, gullarga, keyin menga qaradi: "Sen o'zgargansan, ko'zlaring boshqacha". Men dedim: "Futbolni kuzataman". U kuldi, "sen? futbol?" Men dedim: "Ha, Futbolchi orqali". U ochib ko'rdi, keyin o'zi ham qoldi. Endi biz ba'zan yozishamiz: "kechagi o'yinni ko'rdingmi?" — "ko'rdim". Bu kichkina narsa, lekin u mening kunimni to'ldiradi. Gul sotish — bu go'zal ish, lekin ba'zan charchatadi. Odamlar keladi, gul oladi, ketadi. Sen esa qolasan, gullar bilan, hisob bilan, yolg'izlik bilan. O'sha sahifa menga o'sha yolg'izlikni to'ldiradigan narsa berdi — yangilik, suhbat, o'g'lim bilan aloqa, do'stim bilan hazil.
Endi men o'sha sovuq kechani eslayman — sovutgich buzilgan, gullar nobud bo'lgan, ko'zim yoshga to'lgan kechani. O'sha kechada men o'zimni eng yomon his qilgandim. Lekin o'sha kechada men o'sha sahifani ochdim, va negadir o'zimni yaxshi his qildim. Hayotda shunday bo'ladi — eng qiyin paytda kutilmagan narsa keladi va seni ushlab qoladi. Men uchun bu gul hidi bilan aralashgan futbol olami bo'ldi. G'alati, lekin haqiqat. Agar sizga ham ba'zan kechqurunlar uzoq va bo'sh tuyulsa, bir marta ochib ko'ring. Balki siz ham o'zingiz uchun kutilmagan narsa topib qolishingiz mumkin. Men topdim — gul do'konimning orqasida, telefon ekranida, o'g'lim bilan suhbatda, o'zimning kichkina dunyomda.
Men gul biznesida besh yildan beri ishlayman. Avval boshqaga ishladim, keyin o'zimning kichkina do'konimni ochdim, Metro yaqinida, ikki qavatli eski binoning birinchi qavatida, derazasi ko'chaga qaragan. Kunim odatda erta boshlanadi — ertalab bozorga, gul olib kelish, saralash, suvga qo'yish, sovuq ombor bilan urinish. Kechqurun esa hisob, tozalash, ertangi buyurtmalarni yozish. Shu bilan birga, menda bir odat bor — ishdan chiqqan gullarni sanab, qaysi biri tezroq sotiladi, qaysi biri turmaydi, o'shani daftarga yozaman. Bu mening kichkina analitikam. Lekin futbol haqida hech qachon o'ylamaganman. Rostini aytsam, men futbolni bilmayman ham deyarli. Erkaklar gapirsa, bosh irkitaman, tamom.
O'sha kuni hammasi boshqacha bo'ldi. Kunda kechqurun mijozlar kam bo'ladi, do'kon jim, faqat muzlatgichning g'uvillashi eshitiladi. Men telefonimni qo'limga oldim, shunchaki zerikkanimdan. Tasodifan bir tanishim yuborgan havolani bosdim. Ochildi. Futbol haqida sayt ekan. Men birinchi soniyada yopmoqchi bo'ldim — menga nima aloqasi bor? Lekin negadir barmog'imni tortib oldim. Ekranda O'zbekiston Superligasi jadvali turardi, jamoa nomlari, ochkolar, o'yinlar soni. Men Toshkentda tug'ilganman, lekin shu shaharning jamoalari qanday o'ynashini bilmasdim. Bu g'alati tuyuldi. O'zim shu yerda yashayman, lekin shahrimning bir qismini umuman tanimayman.
Keyingi kun ham, undan keyingi kun ham kechqurun o'sha sahifani ochdim. Sekin-asta o'rgandim — kim yuqorida, kim pastda, kim kim bilan o'ynaydi. Bir kuni hatto mijozga aytib qoldim: "Kechagi o'yinni ko'rdingizmi?" — u hayron bo'lib qaradi. Men ham o'zimga hayron bo'ldim. Gul sotadigan ayol futbol haqida gapirayapti. Xotinim (biz birga ishlaymiz, u ertalab keladi, men kechqurun qolaman) bir kuni dedi: "Sen nimadir o'zgarding, gaplashib qolding". Men kuldim. Ha, o'zgarganman. Lekin sababini o'zim ham to'liq tushunmayman.
Keyin bir hafta o'tib, hammasi buzildi. Do'konda muammo chiqdi — sovutgich ishlamay qoldi, bir kechada ikki chelak atirgul nobud bo'ldi. Ertalab kelib ko'rsam, gullar boshini eggan, hidi o'zgargan, suv iliq. Men o'sha kuni hisobni ko'tarib o'tirdim, ko'zim yoshga to'ldi. Bu shunchaki pul emas — bu mening mehnatim, mening vaqtim. Xotinim keldi, hech narsa demadi, shunchaki yonimga o'tirdi, qo'limni ushladi. Keyin dedi: "Sen kechqurun o'sha narsangni ochib ko'r, xafa bo'lmagin". Men tushunmadim avval. Keyin angladim — u meni futbol sahifasini ochishimni aytayotgan edi. G'alati maslahat bo'lib tuyuldi, lekin o'sha kechqurun ochdim. Va negadir, ekrandagi jadval, o'yinlar, natijalar meni tinchlantirdi. Bu yerda hamma narsa tartibda edi — kim yutdi, kim yutqazdi, hammasi aniq, hammasi joyida. Mening do'konimdagi tartibsizlikka qarama-qarshi, bu yerda hamma narsa o'z o'rnida turardi. O'sha kechqurun men https://futbolchi.com/ ni ochib, bir soat o'tirdim, va o'zimni g'alati yengil his qildim.
Keyin sovutgichni tuzatdim, gul sotib oldim, ish yana boshlandi. Lekin endi mening kechqurunlarim boshqacha edi. Men o'sha sahifani ochib, yangiliklarni ko'rardim, va sekin-asta nafaqat O'zbekiston ligasini, balki boshqa ligalarni ham kuzatib bordim. Angliya Premier Ligasi, Ispaniya La Liga, Germaniya Bundesliga — men bu nomlarni ilgari faqat gazetalarda ko'rardim, endi esa o'zim jadvalni kuzataman. Bir kuni mijozim, o'sha doimiy atirgul oladigan ayol, kelib dedi: "Siz futboldan gapirasizmi? Erim ham shunga qiziqadi". Biz gaplashib qoldik, u keyingi safar yana keldi, endi nafaqat gul uchun, balki suhbat uchun ham. Do'konimda shunday iliq narsa paydo bo'ldi — gul hidi bilan birga, gaplashish hidi ham.
Bir oy o'tib, o'g'lim (u universitetda o'qiydi, Toshkentda emas, boshqa shaharda) uyga keldi. Kechqurun stol atrofida o'tirdik, choy, non, pishloq, bir tovoqda anor donalari. U telefonda nimadir ko'rar edi. Men dedim: "Futbolmi?" U hayron bo'lib qaradi: "Siz qayerdan bilasiz?" Men kuldim. "Futbolchi degan saytdan". U kuldi ham, hayron ham bo'ldi. Keyin telefoningni ko'rsatdi — u ham shu saytni biladi ekan. Ma'lum bo'lishicha, u yotog'ida do'stlari bilan birga kuzatib yurgan. Biz ikki soat gaplashdik, men unga o'zim o'rgangan narsalarni aytdim, u menga yangiliklarini aytdi. Xotinim oshxonadan kirib dedi: "Nihoyat, siz ikkalangiz bir narsa haqida gaplashyapsizlar". Va men o'sha paytda tushundim — bu shunchaki sayt emas. Bu men bilan o'g'lim o'rtasidagi ko'prik edi. Biz ilgari gaplashadigan mavzu topolmasdik, endi esa bor.
Endi men har kechqurun, do'konni yopgach, o'sha sahifani ochaman. Ba'zan bir necha daqiqa, ba'zan yarim soat. Men jadvalni ko'raman, natijalarni bilaman, o'yin vaqtida nima bo'layotganini kuzataman. Bir kuni hatto o'yin vaqtida gol bo'ldi, va men darhol bildim — https://futbolchi.com/ orqali. O'sha paytda do'konda yolg'iz o'tirgan edim, atrofimda gul chelaklari, qo'limda telefon. Va men birdan kulib yubordim. Gul sotadigan ayol, kechqurun, yolg'iz do'konda, telefonida futbol natijasini ko'rib kuladi. Bu men emas edim, lekin bu men edim. Hayot shunday o'zgaradi — sezmaysan, qachon yangi narsa hayotingga kirib keladi.
Bir kuni do'stim keldi, u uzoq vaqtdan beri meni ko'rmagan edi. Do'konga kirib, atrofga qaradi, gullarga, keyin menga qaradi: "Sen o'zgargansan, ko'zlaring boshqacha". Men dedim: "Futbolni kuzataman". U kuldi, "sen? futbol?" Men dedim: "Ha, Futbolchi orqali". U ochib ko'rdi, keyin o'zi ham qoldi. Endi biz ba'zan yozishamiz: "kechagi o'yinni ko'rdingmi?" — "ko'rdim". Bu kichkina narsa, lekin u mening kunimni to'ldiradi. Gul sotish — bu go'zal ish, lekin ba'zan charchatadi. Odamlar keladi, gul oladi, ketadi. Sen esa qolasan, gullar bilan, hisob bilan, yolg'izlik bilan. O'sha sahifa menga o'sha yolg'izlikni to'ldiradigan narsa berdi — yangilik, suhbat, o'g'lim bilan aloqa, do'stim bilan hazil.
Endi men o'sha sovuq kechani eslayman — sovutgich buzilgan, gullar nobud bo'lgan, ko'zim yoshga to'lgan kechani. O'sha kechada men o'zimni eng yomon his qilgandim. Lekin o'sha kechada men o'sha sahifani ochdim, va negadir o'zimni yaxshi his qildim. Hayotda shunday bo'ladi — eng qiyin paytda kutilmagan narsa keladi va seni ushlab qoladi. Men uchun bu gul hidi bilan aralashgan futbol olami bo'ldi. G'alati, lekin haqiqat. Agar sizga ham ba'zan kechqurunlar uzoq va bo'sh tuyulsa, bir marta ochib ko'ring. Balki siz ham o'zingiz uchun kutilmagan narsa topib qolishingiz mumkin. Men topdim — gul do'konimning orqasida, telefon ekranida, o'g'lim bilan suhbatda, o'zimning kichkina dunyomda.